Kontrasty na Ziemi Rybnickiej

Kult św. Antoniego Paderewskiego na ziemi rybnickiej został zapoczątkowany w roku 1823 zbudowaniem kaplicy przy ulicy Mikołowskiej z XVII-wieczną figurą patrona. Minęło wiele lat nim zapadła decyzja by w miejscu kaplicy zbudować dużo większą świątynię dla powiększającej się rzeszy wiernych. 14 IX 1903 r. pod nadzorem ks. Prob. Franciszka Brudnioka rozpoczęto prace budowlane. Twórcą projektu był opolski architekt Ludwik Schneider. Poświęcenia kościoła dokonano 29 IX 1907 r. Od tego momentu bazylikę nazywano ”nowym kościołem” (dużo starszą świątynią jest kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej zwany „starym kościołem”). Konsekracje przeprowadzono dopiero 30 IX 1915 r. pod przewodnictwem biskupa Adolfa Bertrama.

Bazylika została wyposażona w:

• ołtarz główny
• ambonę
• ołtarz Matki Boskiej Różańcowej
• ołtarz Chrystusa Króla
• tron biskupi z płaskorzeźbami św. Cecylii i figurami św. Piotra i Pawła
• gotycką drogę krzyżową
• 4 neogotyckie konfesjonały
• neogotycką chrzcielnicę

Dzięki niezwykłemu wystrojowi oraz ok. 95 metrową wieżą budowla stała się „perełką ziemi rybnickiej”.

Z biegiem czasu świątynia ulegała coraz poważnym zniszczeniom. Eksplozja wagonów wiozących materiały wybuchowe na rybnickim dworcu kolejowym oraz II wojna światowa wyrządziły wiele poważnych szkód. Okna „pozbyły się” witraży, a południowa część dachu została zerwana. Dopełnieniem destrukcji stał się pożar. 14 X 1959 r. tuż po godzinie 18:30 w wyniku zwarcia instalacji elektrycznej spłonęła wieża północna i organy.

Po długiej serii złych wydarzeń nastał pomyślny czas dla „Świętego Antoniczka”. Nadzwyczajnym wydarzeniem w historii kościoła był nadany przez Jana Pawła II tytuł „Bazyliki Mniejszej” z 23 VI 1993 r. „Nowy kościół” dołączył wówczas do grona kościołów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.

Tradycja warzenia piwa w Rybniku, jest tak stara jak on sam. Piwo warzone było w browarze zamkowym i sprzedawane gościom rybnickim i chłopom w karczmach przez „panów na Rybniku”. Zgodnie z przywilejem pochodzącym z czasów książęcych, każda mieszczańska rodzina miała prawo uwarzyć sobie 3 beczki (864 litry) piwa do roku i sprzedawać je lub konsumować. Było tak do roku 1854, kiedy to stary zamkowy browar został zakupiony przez Ludwika Mullera, który zabronił darmowego warzenia piwa.

Około 1870 r. Jakub Muller zainwestował pieniądze w nowoczesny na owe czasy browar przy ul. Zamkowej. Rybnickie piwo nie miało konkurencji w powiecie z pewnością za sprawą wody źródlanej pobieranej przez browar z okolic dzisiejszej ulicy 3-go Maja i Wieniawskiego. Rodzina Mullerów utraciła browar w roku 1939, gdy właścicielem był Herman Muller. Podczas okupacji i w PRL-u władze narzuciły browarowi swoje rządy. 20 sierpnia 1945 roku dyrektorem browaru został Stanisław Popowicz.

W 1951 browar został przyłączony do Górnośląskich Zakładów Piwowarskich w Zabrzu. Został gruntownie rozbudowany w latach 60. XX wieku (jego moce produkcyjne zostały zwiększone do 200 000 hektolitrów piwa rocznie). W 2000 r. sprzedano go Małopolskiemu Browarowi Strzelec S.A. Od 2004 r. nie produkowano tam już piwa.

Dzieje placówki sięgają już XVIII w., a dokładnie roku 1794 kiedy ziemie Śląska, będąc pod panowaniem państwa pruskiego, musiały podporządkować się nakazom królestwa. Do budowy nowej siedziby szkoły przyczynił się obowiązek szkolny jaki został nałożony na ówczesną młodzież. Z powodu zbyt dużej liczby uczniów, którzy nie mieścili się w drewnianym budynku przy kościółku akademickim, zbudowano nowy gmach na skrzyżowaniu ulic Cmentarnej i Rudzkiej. Murowaną szkołę oficjalnie otworzono w 1818 roku. Z powodu ciągle powiększającej się liczby uczniów, budynek został poddany rozbudowie wg neogotyckiego projektu E. Petzkie. Prace zakończono w roku 1902 tworząc szkołę podstawową i gimnazjum. Gdy Śląsk wrócił pod rządy Państwa Polskiego w 1922 r., powołano do życia polską szkołę podstawową i nadano jej imię wielkiego polskiego poety, Adama Mickiewicza.

II wojna światowa pozostawiła szczególne ślady na kartach historii szkoły. W Katyniu śmierć poniosło troje pedagogów: kierownik szkoły Antoni Janik, nauczyciele Alojzy Borgowiec i Jan Skoczeń. Sam budynek zostawał wielokrotnie niszczony. Największe szkody wywołały pociski rosyjskie w roku 1945, podczas wyzwolenia miasta. Wkrótce szkoła została poddana renowacji i ponownie otworzona w 1949 r. jako Szkoła Podstawowa nr 9.

Wraz w końcem XX w. w Polsce przeprowadzono reformę oświaty w wyniku której szkołę przekształcono w Gimnazjum nr 1. Istotnym wydarzeniem w życiu placówki stało się ponowne przywrócenie imienia patrona, Adama Mickiewicza, z okazji 100-lecia w roku 2002, odtąd Gimnazjum nr 1 odzyskało swojego międzywojennego patrona.

Pierwsze wzmianki dotyczące szpitala sięgają roku 1857, w którym rozpoczęto prace budowlane. Początkowo stworzono kilka osobnych budynków, które na początku XX w. rozbudowano. Podczas tworzenia wzorowano się głównie modernizmem. Wraz z nastaniem roku 1999 pojawiła się inicjatywa, by opuszczony już zespół szpitalny przekształcić w Zespół Szkół Wyższych. Na potrzeby nowego kampusu budynki przekształcono i odrestaurowano.

Historia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego na rybnickich ziemiach sięga już XVI wieku, lecz oficjalną i w pełni legalną działalność zapoczątkowano w roku 1742 za zgodą króla pruskiego, Fryderyka Wielkiego. Ten nakazał swojemu następcy, Fryderykowi Wilhelmowi, by dbał o inwalidów wojennych i zapewnił im godne schronienie w rybnickim zamku. Rybnickim ewangelikom oddano nieczynną drewnianą sieciarnię, którą przebudowano wg projektu Franza Ilgnera i już od 1791 roku odprawiano w niej nabożeństwa.

Kościół na przełomie XVIII i XIX w. uległ poważnym zniszczeniom na skutek dwóch pożarów w roku 1796 i 1853. Po pierwszym spaleniu szybko odbudowano kościół, jednak po kolejnym wyrządzone szkody były zbyt duże i świątynię odbudowano od podstaw. Wraz z powstaniem murowanego budynku, parafia administracyjnie usamodzielniła się od wcześniejszego zwierzchnictwa żorskiej parafii.

Klasycystyczny kościół posiada:

• półkoliste okna,
• drewniany strop,
• kopię obrazu „Chrystus i syn marnotrawny” Bernarda Plockhorsta, umieszczonego w ołtarzu głównym,
• neoromańską wieżę, dobudowaną w roku 1875.

Kościół na Górce to prezbiterium dawnego Kościoła Parafialnego pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i mieści się na Górce Kościelnej. Prawdopodobnie Kościół ten został poświęcony przez biskupa Żyrosława II nie później niż w 1198 r. Jego fundatorem był Mieszko I Plątonogi. Była to budowla drewniana. Około 1450 r. została w miejsce rozebranej świątyni wybudowana świątynia murowana. Składała się z kamienno–ceglanego prezbiterium i nawy głównej (dł. 20m, szer. 8m), drewnianej dzwonnicy. Koło Kościoła był cmentarz. Pod koniec XVIII planowano rozebrać kościół jednak hrabia Antoni Węgierski sprzeciwił się. W 1797 r. rozebrano wieżę i nawę główną. Pozostawiono prezbiterium, które pełniło funkcję kaplicy cmentarnej do 1920 r.

Z biegiem lat budynek niszczał i zarastał chaszczami. Jednak w latach 1960-tych wzbudził zainteresowanie wśród rybnickiej młodzieży studenckiej. Przywrócono mu dawny styl gotycki. Studenci otrzymali zgodę na odprawienie pierwszej akademickiej mszy świętej za czasów duszpasterza Antoniego Stycha (1972-1975).

Na początku XX w. Rybnik, podobnie jak wiele miast województwa śląskiego, poddawany był procesowi germanizacji. W szkołach próbowano doprowadzić do zaniku polskiej kultury i tradycji. W Rybniku germanizacji poddano głównie prywatną szkołę zawodową dla chłopców, która po roku 1908 stała się niemieckim gimnazjum. Placówka przeniosła swoją siedzibę w 1910 r. do nowego budynku przy ul. Kościuszki. Do roku 1919, na terenie szkoły naukę podejmowało już ok. 250 uczniów.

Budynek uległ poważnemu zniszczeniu w roku 1921, kiedy to na rybnickim dworcu kolejowym doszło do eksplozji wagonów z materiałem wybuchowym. W czasie II wojny światowej szkoła przekształcona została w siedzibę policji, a po roku 1945 – w niemiecki szpital wojskowy i radziecki obóz etapowy dla Ukraińców wracających z Niemiec. Również wtedy budynek został zniszczony oraz ogołocony.

Po zakończeniu prac związanych z odnową budowli oraz usuwaniem tzw. pozostałości wojennych, szkoła zmieniła swój status na liceum (rok szkolny 1945/1946). W roku 1958 szkoła postanowiła uczcić pamięć poległych Powstańców Śląskich i z inicjatywy prof. Wandy Różańskiej przyjęła ich imię.

Do tragicznego wypadku doszło 23 stycznia 1981 r., kiedy wybuchł pożar na szkolnym strych, spalił się dach i pomieszczenia położone na trzeciej kondygnacji budynku. Odbudowa zniszczeń trwała do 1982 r. W tym czasie zajęcia odbywały się początkowo w II LO, później w odbudowanej części budynku.

Wraz z nadchodzącym końcem wieku XX, w szkole założono chór pod batutą Lidii Marszolik oraz Chór Muzyki Dawnej i kwartet akordeonowy pod kierownictwem J. Wystuba. Obchodzono także huczne 70-lecie placówki (1992 r.), a obecny dyrektor Tadeusz Chrószcz w 1997 r. przejął funkcję po Zbigniewie Tomali. W roku szkolnym 2003/2004 na terenie szkoły otworzono Gimnazjum Dwujęzyczne nr 7, przekształcając jednocześnie placówkę w Zespół Szkół nr 1.

W 1865 r. w Rybniku istniała ekspedycja pocztowa, a z pomocą dyliżansów była zapewniona łączność między miastami np. Gliwicami, Żorami i innymi. Ponieważ Rybnik leżał na bardzo ważnym trakcie z Wrocławia do Krakowa, dlatego też pierwsze wzmianki o roznoszeniu listów pochodzą z roku 1581.

W 1581 budynek pocztowy znajdował się w budynku komornika sądowego przy ulicy 3-go Maja. W 1876 r. ekspedycję pocztową miasta Rybnik przekształcono w Urząd Pocztowy.

Ratusz spełnia centralne funkcje w życiu każdego miasta. Zaspokaja różnorodne potrzeby mieszkańców, jest symbolem wspólnoty miejskiej i świadectwem jej historii.

Pierwszy budynek Ratusza miejskiego powstał prawdopodobnie na przełomie XVI i XVII wieku. Wybudowano go z drewna w centralnej części rynku i różnił się od zwykłego domu tylko wieżyczką z dzwonkiem, za pomocą którego zwoływano rajców miejskich na obrady. W roku 1758, kiedy budowla uległa zniszczeniu w czasie pożaru, wybudowano murowany i piętrowy ratusz wraz z kaplicą św. Nepomucena, w której radni modlili się przed obradami.

Ratusz znajduje się na rybnickim rynku, gdzie niegdyś było targowisko.

Rybnicki zamek najprawdopodobniej został wybudowany pod koniec XII wieku za panowania księcia Mieszka I Plątonogiego, a z początkiem XIII wieku został tam sprowadzony Zakon Sióstr Norbertanek oraz powstała kaplica Sanctissimi Salvatoris. W 1228 r. norbertanki przeniosły się pod Opole, a poklasztorny budynek po paru latach został ponownie przekształcony w zamek. Była to budowla murowano-drewniana, kryta gontem, otoczona fosą, wałem i stawami.

W drugiej połowie XVII wieku został przeprowadzony gruntowny remont i rozbudowa zamku. Pod koniec XVIII wieku dobudowano 2 skrzydła z arkadami (kształt podkowy do dnia dzisiejszego). Następnie został przebudowany by pełnić funkcję „hotelu inwalidów” pruskiej armii. Starą, środkową część zamku, zastąpiono nową, zamurowano arkady na skrzydłach bocznych i całość otynkowano.

W połowie XIX wieku w związku z epidemią tyfusu, inwalidzi zamieszkujący zamek wyjechali z Rybnika i od tamtej pory zamek pełnił funkcję sierocińca dla dzieci których rodzice zmarli na tyfus. Kierownikiem sierocińca był Jerzy Połomski i dbał aby dzieci miały co zjeść, ubrać i były kształcone. W 1857 r. sierociniec zakończył działalność, a budynek w całości zajął Sąd Powiatowy (od 1849 r. zajmował już niektóre pomieszczenia zamku).

Historia obiektu sięga roku 1939 czyli pierwszych zawodów żużlowych jakie odbyły się w Rybniku, na torze z mączki ceglanej. Rywalizacja sportowa miała jak najbardziej nielegalny charakter, ponieważ ambasada niemiecka nie wyraziła zgody na otwarcie stadionu z powodu rzeźby bogini łowów "Diany z łukiem" znajdującej się nad bramą główną. Tuż po nastaniu wojny, zawody zostały przerwane i ponownie odbyły się dopiero od 1947 r.

Stadion przebudowano dwukrotnie w roku 1948 oraz 2000. Po tym ostatnim remoncie stadion otrzymał zupełnie nowe parametry i geometrię toru. Rozbudowy trybun podjęto się wraz z rokiem 2001, a nowe: dmuchane bandy, oświetlenie, nagłośnienie i plastikowe krzesła zamontowano w 2003 r.

Stadion miejski był nie tylko miejscem częstych zmagań sportowych i spotkań kibiców. Był także świadkiem zdobycia przez gospodarzy 12-krotnego Drużynowego Mistrzostwa Polski, które jest do dnia dzisiejszego najlepszym osiągnięciem w historii polskiego żużla.

W 1796 r. postanowiono w Rybniku wybudować kościół, który miał być większy od dotychczasowego mieszczącego się na Górce, który na ten moment był już zbyt ciasny dla mieszkańców rozwijającego się miasta. Jego lokalizację przewidziano bliżej Rynku, przy placu gdzie stała kaplica św. Jana Chrzciciela. Przed rozpoczęciem kopania fundamentów rozebrano kaplicę. Budowa kościoła ruszyła w 1798 r., gdy znaleźli się fundatorzy (Król Prus Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern, hrabia Antoni Węgierski). Rok później mury kościoła były już gotowe. Następnie pokryto budowlę dachem i postawiono murowaną wieżę. Koszty wyposażenia kościoła (stacje drogi krzyżowej, ołtarz główny i dwa ołtarze boczne) pokryto pieniędzmi z wolnych datek. Kościół został poświęcony w 1801 r.

Kościół powstał w stylu barokowo-klasycystycznym. Charakterystyczną częścią frontowej elewacji są imitacje kolumn -  oskańskie pilastry. Dzwony na wieży zostały powieszone w 1810 r.

Na placu przed kościołem od 1806 r. zobaczyć można figurę przedstawiającą czeskiego męczennika z XIV wieku św. Jana Nepomucena, którego kult na Śląsku wówczas był bardzo popularny. Figura stoi na wysokim cokole z balustradą i otoczona jest aniołami.

Od wieków na terenie miasta pojawiały i osiedlały się rodziny żydowskie. Gdy grupa gwałtownie się powiększyła, pojawił się pomysł by zbudować dla wierzących bożnicę. Pierwsza synagoga powstała w roku 1811 (47 lat przed samym założeniem rybnickiej gminy żydowskiej) przy ulicy Raciborskiej. Dalsze losy drewnianej budowli są nieznane, prawdopodobnie spłonęła. Kolejną tzw. „nową” synagogę zbudowano na zbiegu ulic Zamkowej i Gimnazjalnej. Ze względu na brak jakichkolwiek środków, które rybnicka gmina żydowska mogłaby przeznaczyć na budowę synagogi, przedsięwzięcie poparł i sfinansował baron Durand. Murowany budynek na planie prostokąta zbudowano miedzy rokiem 1842 i 1848. W bożnicy dominował styl klasycystyczny, natomiast cechą charakterystyczną stała się wielka Gwiazda Dawida u ściany frontowej oraz duży marmurowy pomost wraz z balustradą znajdujący się przed głównym wejściem. Ponadto synagoga posiadała:

• półkoliste wnętrze,
• półokrągłe okna,
• przepiękną bimę (podwyższone miejsce w centralnym punkcie budowli ze stołem do czytania Tory),
• obficie zdobiony aron ha-kodesz, w którym przechowywano Torę.

Wraz z nastaniem II wojny światowej bożnica została zamknięta a w roku 1939 lub 1940 spalona przez hitlerowców, którzy polali budynek benzyną i naftą a następnie podpalili. Po pożarze, wyrównali teren i zbudowali skwer z fontanną.

Wraz z nastaniem roku 1847 na Śląsku pojawił się niezwykle zdolny niemiecki lekarz, Juliusz Roger. Zajmował się nie tylko leczeniem ludzi, ale także: zbierał pieśni ludowe, lubował się śląską kulturą i był zapalonym przyrodnikiem. Początkowo zajmował się opieką nad księciem raciborskim Wiktorem I i jego rodziną oraz opanowaniem epidemii tyfusu na ziemiach śląskich. Z czasem zaangażował się również w budowę szpitali w: Pilchowicach, Rudach i Rybniku. Budowy tego ostatniego podjęto się ze względu na brak takiej placówki w okolicy. Sam autor i pomysłodawca nie doczekał otwarcia ze względu na własną śmierć. Budowę, dzięki wsparciu księcia raciborskiego i społeczeństwa, zakończono w latach 1868/69, a oficjalnego otwarcia dokonano w 1871 r. Cały kompleks architektonicznie opierał się na stylach neogotyckim i neoromańskim. W pobliżu powstała również kaplica pw. św. Juliusza, gdzie chorzy mogli wyprosić u patrona potrzebne łaski. Odtąd „Juliusz” leczył nie tylko mieszkańców Rybnika, ale i całego powiatu.

Z końcem XX wieku budynki dawnego szpitala wpisane zostały na listę zabytków klasy „A”. Natomiast w roku 2000 szpital został przeniesiony do Orzepowic, a „Juliusz” zamknięto.

Powstał w 1928 r. przy ulicy Chrobrego za rządów burmistrza Władysława Webera i do dzisiaj znajduje się w tym samym miejscu. W latach 70-tych władze miasta przeniosły się na krótko do budynku przy ulicy 3-go Maja, a w budynku urzędu swoją siedzibę miał wówczas Urząd Stanu Cywilnego.

Dziś, ta ponad 100-letnia budowla, zwana jest „Katedrą Ziemi Rybnickiej”. Mimo wielu zniszczeń, które dotykały ją dość często, ciągle cieszy nasze oczy swoim pięknem. Dodatkowego uroku nadaje świątyni posąg Jana Pawła II, odsłonięty 16 X 2005 r. przed bramą główn. Pomnik był wyrazem hołdu jaki pragnęli złożyć mieszkańcy Rybnika zmarłemu papieżowi. Ojciec święty był szczególnie bliski miastu, gdyż w okresie kapłaństwa wielokrotnie odwiedzał swoją, ciotkę Stefanię Wojtyła, która zamieszkiwała i pracowała jako nauczycielka w jednej z dzielnicy Rybnika, Stodołach. Twórcą pomnika jest Zygmunt Brachmański, a dzieło mierzy ok. 4 metrów i wykonane zostało z brązu.

Ze względu na swoją długotrwałą historię Bazylika wymagała renowacji. W 2009 r. uzyskano fundusze unijne i rozpoczęto prace remontowe. Początkowo zakładano, iż całkowity koszt mieścić będzie się w granicach ok. 6 mln złotych, lecz ze względu zły stan wieży południowej koszty wzrosły do ok. 10 mln złotych. Prace zakończą się prawdopodobnie w roku 2011, a wtedy mieszkańcy będą jeszcze bardziej dumni z tak pięknej świątyni.

W miejscu gdzie niegdyś stał rybnicki browar zostało wybudowane przez firmę Parkridge centrum handlowo-rozrywkowe Focus Park (jej pierwsza inwestycja w Polsce). Otwarcie centrum miało miejsce 5 września 2007 r. Składa się ono z trzech kondygnacji i co najciekawsze, jest połączeniem nowoczesnej zabudowy z zabytkową słodownią rybnickiej warzelni i fragmentem jej komina. W Focus Parku znajdziemy 79 sklepów, 7 sal Multikina oraz około 300 miejsc parkingowych.

Na przełomie ostatnich lat szkoła przeszła wiele zaskakujących zmian. W 2008 r. wymieniono stare okna i dokonano renowacji elewacji. Reprezentacyjną część, od strony ulicy Cmentarnej, wzbogacono o dwie złote myśli:

• „Per aspera ad astra” - Przez trudy do gwiazd
• „Vitae, non scholae discendum Est” - Trzeba się uczyć dla życia, nie dla szkoły

Po zakończeniu prac budynek odzyskał dawną świeżość i piękno. Obecnie na terenie szkoły prowadzonych jest wiele zajęć pozalekcyjnych, w których uczniowie mogą pogłębiać wiedzę czy rozwijać swoje zainteresowania, np. chór Andantino, koło fizyczno-astronomiczne, zajęcia rekreacyjno-sportowe, koło języka angielskiego (Comenius) i wiele innych.

Uczniowie szkoły nigdy nie zapominają o tragicznie zmarłych pod Katyniem pracownikach szkoły. Z okazji 70-lecia zbrodni katyńskiej, dnia 13.04.2010 r. nauczyciele wraz z uczniami przygotowali uroczystą akademię by uczcić pamięć o poległych bohaterach. Także z nastaniem roku 2010 rozpoczęto modernizację szkolnego boiska, którego zakończenie planuje się na czerwiec br.

Wiosną 1999 r. pojawiła się propozycja by budynki dawnego szpitala nr 1 przy ul. Rudzkiej wykorzystać i stworzyć Zespół Szkół Wyższych. Swoje filie otworzyła: Akademia Ekonomiczna (2002 r.), Politechnika Śląska (2000 r.) i Uniwersytet Śląski (2001 r.), gdzie obecnie kształcić się można na wydziałach:

• Uniwersytetu Śląskiego:
  • filologii polskiej,
  • filozofii,
  • socjologii,
  • politologii,
  • historii,
• Politechniki Śląskiej:
  • inżynierii środowiska i energetyki,
  • elektryczny,
  • automatyki,
  • elektroniki i informatyki,
  • mechaniczny i technologiczny.
• Akademii Ekonomicznej:
  • ekonomii,
  • gospodarki przestrzennej,
  • gospodarki i zarządzania publicznego,
  • finansów i rachunkowości,
  • finansów i zarządzania w ochronie zdrowia,
  • informatyki i ekonometrii,
  • logistyki,
  • zarządzania.

W 2006 r. zaproponowano by w budynku dawnej kaplicy pogrzebowej i prosektorium stworzyć kaplicę akademicką koordynatorem projektu stał się ks. Rafał Śpiewak. Budowę poświęcono 1.03.2010 r., a patronką stała się św. Teresa Benedykta od Krzyża (patronka Europy). Odtąd studenci mają własną świątynię, do której mogą zawsze wstąpić i poprosić o potrzebne dary.

Na terenie kampusu corocznie organizuje się wiele koncertów. Estrada gości artystów przy okazji święta studentów jakim są juwenalia czy Dni Rybnika.

Współcześnie parafia jest jedną z najbardziej aktywnych wspólnot na terenie miasta Rybnika. Posiada wiele organizacji w ramach których spotkają się parafianie by wspólnie spędzić czas. Do takich organizacji zaliczyć można:

• Chór „Canto Deo”, który uświetnia swoim śpiewem uroczystości kościelne czy nabożeństwa świąteczne,
• Koło Pań, które organizuje tzw. adwentówki oraz spotkania, parafian i nie tylko, gdzie rozważa się teksty Pisma Świętego i często odwiedza chorych czy jubilatów,
• „Młodzieżówki”, gdzie regularnie spotykają się młode osoby by: porozmawiać o zwykłych sprawach, wspólnie się pomodlić czy bawić się na organizowanych andrzejkach.

Od 1990 r. z inicjatywy ówczesnego prezydenta Rybnika Józefa Makosza został przeprowadzony solidny remont (zmiana dachu, granitowa posadzka na obejściu kościółka), a cmentarz zmieniono w park pozostawiając kilka grobowców.

Aktualnie w tym najcenniejszym rybnickim zabytku (najstarszym odnotowanym w Kronikach Kościele Parafialnym na Górnym Śląsku) prócz młodzieży studenckiej swoje msze mają również harcerze ZHP Hufca Ziemi Rybnickiej.

Zespół Szkół mieści się w stuletnim budynku przy ul. Kościuszki po kilku przeprowadzonych generalnych remontach budynek jest w dobrym stanie technicznym i posiada:

• 33 sale lekcyjne( 2 biologiczne, 2 chemiczne, 3 fizyczne, 15 językowych, 4 historyczne, 4 informatyczne, 3 matematyczne, geograficzną, religijną),
• dużą salę gimnastyczną,
• siłownię,
• salę pingpongową,
• małą salkę gimnastyczną,
• boisko do piłki nożnej,
• boisko do koszykówki,
• świetlicę,
• bibliotekę im. Alojzego Mańki
• aulę

Nauczanie prowadzone jest w 21 klasach licealnych o 7 różnych profilach ( biologiczno - chemiczny, humanistyczny, matematyczno - fizyczny oraz 4 profilach dwujęzycznych: humanistyczny, biologiczno - chemiczno - fizyczny, matematyczno - fizyczno - informatyczny, matematyczno-geograficzny), a także w 6 klasach gimnazjalnych.

Szkoła należy do Towarzystwa Szkół Twórczych i Klubu Przodujących Szkół oraz prowadzi program DELF (zwiększona ilość godzin języka francuskiego).

Uczniowie szkoły zajmują wysokie miejsca w olimpiadach przedmiotowych i konkursach. Również na terenie samej placówki corocznie organizowanych jest wiele rywalizacji, w których udział biorą uczniowie z wielu szkół powiatu rybnickiego. Zaliczyć można do nich:

• Festiwal Teatrów Angielskich,
• konkurs filmowy „Kinomaniak”,
• Wojewódzki konkurs recytatorski poezji metafizycznej,
• Warsztaty humanistyczne

Ponadto szkoła może pochwalić się chórem „Bel Canto”, który zajmuje czołowe miejsca na wielu prestiżowych konkursach (m.in. Ogólnopolski Festiwal Kolęd i Pastorałek w Będzinie - I miejsce, Ogólnopolski Przegląd Chórów a'capella w Bydgoszczy - Złote Kamertony oraz Grand Prix, Festiwal "Pieśń Ludowa w Muzyce Artystycznej" - I miejsce, XII Festiwal Kultury Młodzieży Szkolnej "Śląskie śpiewanie" - wyróżnienie specjalne). Prowadzony, od roku 1988, przez Lidię Marszolik często koncertuje z Filharmonią Śląską i Filharmonią Rybnicką.

W kwietniu br. rozpoczęto renowację szkolnego boiska.

W 1905 r. przy ul. Korfantego powstał budynek urzędu pocztowego, w którym znajdowała się również Pocztowa Kasa Oszczędności (PKO) i paczkarnia. Po wojnie budynek został rozbudowany i do dzisiaj poczta funkcjonuje w tym samym miejscu.

W 1822 r. w związku z rozwojem powiatowego miasta, rozpoczęto budowę nowego gmachu, a stary rozebrano. W miejscu starego budynku postawiono kamienną figurę św. Jana Nepomucena. Nowy Ratusz był siedzibą władz miejskich do 1905 r. W I połowie lat 90-tych XX wieku został rozbudowany i zmodernizowany. Obecnie znajduje się tam siedziba Muzeum oraz Urząd Stanu Cywilnego. Przed Ratuszem na rynku, nad fontanną znajduje się odrestaurowana figura św. Jana Nepomucena, która wróciła tam w 1993 r. po 53 latach „wygnania”. Do tej pory stała ona na skwerze za Kościołem Matki Boskiej Bolesnej.

Gmach zamku rolę Sądu pełni do dnia dzisiejszego. Był wielokrotnie remontowany: naprawiono dach i rynny, oraz dano nowy tynk w latach 1904-1907, a w 1938 r. wykonano nowy dach i kominy.

Jednak największy remont nastąpił w latach 1990–1999. Na terenie dziecińca przeprowadzono wykopaliska archeologiczne i znaleziono części fundamentów dawnego zamku, które zostały osuszone i wzmocnione. Utworzono „archeologiczny ogródek” poprzez wyciągnięcie koron fundamentów ponad powierzchnię ziemi.

Obecnie stadion miejski jest jedną z najwspanialszych wizytówek miasta. Podążając ul. Gliwicką podziwiać można ten zmodernizowany i nowoczesny obiekt, który zaliczany jest do grupy najlepszych obiektów sportowych na terenie naszego kraju. Aktualnie stadion należy do kompleksu sportowo-rekreacyjnego, w którego skład wchodzą również: stadion lekkoatletyczny, kąpielisko „Ruda” oraz boiska treningowe sekcji piłkarskiej. Corocznie organizowanych jest wiele sportowych rywalizacji, ponieważ mecze ligowe rozgrywa drużyna piłkarska Energetyk ROW Rybnik oraz na torze żużlowym - RKM ROW Rybnik. Stadion posiada:

• 10304 miejsc siedzących (619 – trybuna kryta),
• specjalną trybunę dla gości (552 miejsca siedzące),
• tor żużlowy (357 m),
• dmuchane bandy,
• boisko (106 x 64 m),
• tablicę świetlną,
• park maszyn z 24 boksami motocyklowymi,
• oświetlenie o natężeniu 1200 Lux.

Od 2007 r. na terenie stadionu organizowany jest Międzynarodowy Memoriał im. Łukasza Romanka, poświęcony pamięci tragicznie zmarłego żużlowca RKM Rybnik. Tradycją jest już fakt, iż na liście startowej widnieje wiele gwiazd czarnego sportu. W bieżącym roku zawody odbędą się 15 maja, a nowością będzie bieg dodatkowy poświęcony pamięci Andrzeja Skulskiego.

Kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej pełnił rolę głównej rybnickiej świątyni do początku XX wieku, kiedy to wybudowano Bazylikę św. Antoniego. Od tej pory Kościół ten nazywany jest Starym Kościołem. Remonty kościoła przeprowadzano w 1858, 1926 i 1995 roku. Podczas ostatniego remontu kościół otynkowano, zmieniono mu dach, uporządkowano jego obejście, zainstalowano zewnętrzne oświetlenie, nowoczesne ogrzewanie i nowe witraże.

Rybnickiej synagodze nie było pisane doczekać dzisiejszych czasów. Niestety wraz z spalonym i zburzonym budynkiem, ulotniła się pamięć o bożnicy. Obecnie na miejscu XIX-wiecznej bożnicy znajduje się skwer z fontanną, a tuż obok niej centrum handlowe Focus Park. Wielu rybniczan przesiadujących na ławkach wokół nie zdaje sobie sprawy, iż do roku 1939 w miejscu tym odbywały się nabożeństwa.

Dawny szpital św. Juliusza obecnie nie pełni żadnej funkcji. Od kilku lat obiekt stoi zupełnie pusty i powoli popada w ruinę. W 2009 r. właścicielem obiektu stało się Starostwo Powiatowe. W zawartej umowie podkreślono, iż kompleks będzie wykorzystany na cele społeczne i tym samym nigdy nie będzie pełnił funkcji miejsca handlowego, co uspokoiło mieszkańców nie tylko Śródmieścia ale i całego miasta. Nadzieja na podtrzymanie świetlności „Juliusza” pojawiła się w marcu 2010 r. Fundacja Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach zaproponowała by stworzyć hospicjum lub dom spokojnej starości oraz otworzyć filie wydziałów Pielęgniarstwa Śląskiej Akademii Medycznej i Akademii Sztuk Pięknych. Chęć przeniesienia swojej szkoły zawodowej wyraziła także Rybnicka Izba Rzemieślnicza. Projekt zyskał uznanie u Rady Powiatu Rybnickiego i podpisano umowę dzierżawy terenu. Chodź projekt pochłonie ponad 120 mln złotych, mieszkańcy będą mogli w przyszłości podziwiać jego dawne piękno.

Latem 1990 r. nowe władze postanowiły przenieść urząd do gmachu przy ul. Chrobrego, gdzie dokonano niewielkiego remontu. W 1996 r. władze podjęły decyzję o rozbudowaniu swojej siedziby. Tak więc nowe skrzydło budynku powstało od strony ulicy Miejskiej.